3.12. Ocean jest ciemny i głęboki

— Kiedy z tobą skończę — powiedziała bez tchu — będziesz zrujnowany dla każdego innego. 

3.11. Ocean jest ciemny i głęboki

    Sakura skończyła być cholernie przerażona. To zostało z niej wyciągnięte, jak wyrywa się zęby. Powoli, boleśnie, z dużą dawką strachu i krzyku. A teraz praktycznie pieniła się z niesprawiedliwości tego wszystkiego, z wściekłości.

3.10. Ocean jest ciemny i głęboki

- Będziesz zrujnowana dla każdego innego, kiedy z tobą skończę - szepnął w jej twarz.

3.9. Ocean jest ciemny i głęboki

Następnie pokazał jej, jak rzucić. Jego celność i siła z tak delikatną bronią były przerażające. Oczywiście widziała to, kiedy rzucił je prosto w szyję Zabuzy, aby pomóc mu uciec, ale wydawało się to bardziej realne, gdy unosił się nad jej ramieniem i uczył ją, jak to zrobić.

3.8. Ocean jest ciemny i głęboki

Zabuza wyglądał jak osoba, która zawsze walczyła, bez względu na to, ile go to kosztowało. Sakura nie była taka; nie była tak silna. Znała swój limit, wiedziała, co potrafi i grała w tych granicach.

1.5. Czerwień

Zbladła, kiedy jego dolna warga zaczęła drżeć i znieruchomiała, kiedy rzucił się, aby przyciągnąć ją do miażdżącego uścisku. Płakał w jej ramię, trzymając ją mocno. 

    - ... Dlaczego tak bardzo ci zależy? - jęknął. Sakura objęła go ramionami.

    - Mówiłam ci, Naruto. Jestem twoją przyjaciółką.

3.7. Ocean jest ciemny i głęboki

Sakura oddychała głęboko, a jej uszy dzwoniły od adrenaliny. To było… łatwe. I sprawiło, że siebie nienawidziła; nie dlatego, że wygrała, ale dlatego, że nie wygrała wcześniej. Wszystko to, Gato i Kraj Fal oraz ta obroża, były jej winą.

1.4. Zainteresowanie

Kiedy tylko zobaczył Haruno Sakurę, coś w niej go zaintrygowało. Genma planował kupić tylko paczkę senbon i skupić się na swoim wesołym życiu, ale kiedy spojrzał na małą dziewczynkę, która wyglądała, jakby wpadła do rzeki i czołgała się w błocie, postanowił zostać na dłużej. Patrzył, jak ze skupieniem i doświadczeniem w oczach sprawdzała każdą broń, na którą natrafiła. To było dziwne. 

3.6. Ocean jest ciemny i głęboki

Obroża była ciężka na jej szyi, brudna i przyklejona do skóry z powodu zaschniętej krwi. Włosy były prawdopodobnie jeszcze gorsze niż wcześniej, splątane i skołtunione przez krew, i pewnie ledwie różowe. Jedyne, co mogła powiedzieć o sukience, to że była całkowicie zrujnowana, i miała szczęście, że była wystarczająco dobrej jakości, że trzymała się razem. Jej skóra łuszczyła się z zaschniętą krwią i błotem. Ramię było zabandażowane, ale reszta jej ran była na tyle płytka, że je zostawiła. Sakura wiedziała, że wygląda jakby przegrała walkę.

3.5. Ocean jest ciemny i głęboki

Sakura podniosła wzrok na tłum i odnalazła siedzącego na krześle i uśmiechającego się Gato. Nie wydawał się zaskoczony, widząc ją żywą. Wyglądał, jakby spędził miłe popołudnie, oglądając telenowelę. Widziała jego całkowite lekceważenie życia, widziała to, jak swobodnie zadawał przemoc nawet dziecku i w tym momencie Sakura przysięgła, że kiedy będzie miała okazję, zabije go.

3.4. Ocean jest ciemny i głęboki

    Sakura pomyślała, że Gato nie docenia, jak wielki ma już problem. Zaatakował ich i porwał Sakurę, i chociaż nie była pewna swojej wartości, to przypomniała sobie mantrę Kakashiego-sensei o opuszczaniu członków drużyny. Wiedziała, że będzie jej szukał. Może nie ma siły by znaleźć ją tak daleko, ani wplątać się w silny uścisk Gato, ale jeżeli przyprowadzą ją tak blisko niego...

1.3. To tylko dziecko

    Dla Sasori'ego nagle wyglądała na starszą. Mimo jej niskiego wzrostu i oczywistego młodego wieku wciąż widział wojnę wyrzeźbioną w jej kościach i zmęczenie płynące w oczach. I...coś jeszcze, czegoś, czego nie mógł zdefiniować...Strach? Lęk ?

3.3. Ocean jest ciemny i głęboki

Rażąco zignorowała także mężczyzn, którzy patrzyli na nich otwarcie, rzucając między nimi oczami. Niektórzy uśmiechali się złośliwie i śmiali, a ona wiedziała, że ​​żartują na jej koszt. Wycelowano w nią kilka prymitywnych gestów, a ona spuściła wzrok, jakby ich nie widziała. Jeden mężczyzna nawet otworzył usta, żeby coś powiedzieć, gdy przechodził obok, ale jedno spojrzenie Zabuzy zamknęło mu usta.

3.2. Ocean jest ciemny i głęboki

- Wszystko będzie dobrze - powiedziała swojemu przerażonemu odbiciu.

Jej odbicie wydawało się jej nie wierzyć i Sakura odwróciła się. Zabuza czekał przy drzwiach, ubrany i ze swoim gigantycznym mieczem przywiązanym do pleców. Rzucił na nią wzrokiem, a potem chrząknął, czy to z satysfakcją, czy z odrazą, tak naprawdę nie mogła powiedzieć.

1.2. Pięć i dwadzieścia

    Pierwszym instynktem byłoby bieganie po pokoju ze łzami w oczach w podziękowaniu bogom za możliwość naprawy przyszłości i powrotu do życia. Powinna być przepełniona radością i szczęśliwa z obecnej sytuacji, bo to wszystko było nierealne. Ale nie czuła się tak. Była…neutralna. Nie szczęśliwa, nie smutna. Po prostu tam była.

    Pusta, z resztkami ognia w jej duszy.

3.1. Ocean jest ciemny i głęboki

    Mężczyzna z toczkiem chwycił Sakurę za ramiona i posłał jej uśmiech, który sprawił, że zastygła w przerażeniu. Sakura skoncentrowała oczy na ziemi i zacisnęła rąbek ubrania tak mocno, że materiał zaczął wbijać się w jej dłonie. Została popchnięta w stronę drzwi, które miały ją doprowadzić do... Wystarczy jedno szybkie kopnięcie, by zapadło mu się gardło. Jeden kopniak, żeby oderwał od niej ręce. Mogła to zrobić. Mogła.

1.1. Wyjście z Pustki

Sasori widział już przerażenie na ich twarzach, gdy zdali sobie sprawę, że skrzywdzili - nie, zamordowali – swoją koleżankę z drużyny na jeden z najstraszniejszych możliwych sposobów. Spojrzał na osobę, która najprawdopodobniej będzie jego jedynym towarzyszem w tym niekończącym się zapomnieniu. Może to nie było takie złe. Wcześniej miał do niej pretensje, ale już dawno doszedł do wniosku, że tak widocznie musiało się stać. Shinobi byli narzędziami do wykonywania misji i musiał przyznać, że jego śmierć nie była całkowicie jej winą.