Łaska [MadaSaku]

    Rozległ się cichy chrzęst, który ostrzegł ją, że nie jest już sama. Spojrzała w obrączkowe oczy ich starożytnego wroga. Jej uśmiech nie osłabł, choć im dłużej utrzymywali kontakt wzrokowy, stawał się mniej zwierzęcy. Uniósł brew, a na jego ustach pojawił się mały uśmieszek; stwierdziła, że skoro ma za chwilę umrzeć, może przyznać rację swoim zdradzieckim myślom - był bardzo przystojnym mężczyzną.

    Do diabła, wszyscy Uchiha byli przystojni.

Pojedyncze uderzenie [MadaSaku]

Madara tylko ją obserwował, z kontemplacyjnym błyskiem w oku i lekkim rumieńcem na policzkach, gdy patrzył, jak wyrywa z siebie miecz Susanoo, pomimo protestów Hashiramy. Rzuciła go na podłogę, nie zadając sobie trudu, aby patrzeć, jak znika z istnienia, gdy jej skóra i narządy odrastały w jednej chwili.